dinsdag 13 augustus 2019

Vooroordelen....


Voordelen, wie kent ze niet.. en maken we ons er niet allemaal wel eens schuldig aan?

Ik wel... bleek maar ...

Op een mooie zonnige dag stond ik bij IKEA te wachten op een vriendin.
Terwijl ik daar sta, komen er 4 jongens aangelopen.
4 van die stoere, ruige jongens. 
Als je ze ‘s avond tegen zou komen zou je meteen 4 straten om gaan.

Met ferme pas lopen ze bedreigend op mij af.

Een medewerker van IKEA staat de karretjes bij elkaar te zetten en overziet de situatie ook.
Hij knikt naar mij en steekt zijn hand op... zonder woorden weet ik dat ook hij het ziet.

De jongens komen snel dichterbij en Kaiko gaat dichter tegen mij aan staan.

Dan...
Hé mevrouw....onze complimenten voor uw geweldige hond.
We hebben de film Buddy gezien en waren diep onder de indruk van alles wat de hond voor uw doet.
Toen we u zagen staan zeiden we...dit moeten we even tegen die mevrouw zeggen.....” 

Ruwe bolsters, blanke pitten

tekening Agaat Kappelle




maandag 22 juli 2019

Tugballetje

Tugballetjes zijn in “Hulphondland” geen onbekend hulpmiddel. Vaak zijn ze erg functioneel en kenmerkend, maar soms niet echt charmant.

Zoals laatst bij mijn lange gala jurk…
Kaiko moet dan toch ‘s avonds laat - of eigenlijk vroeg in de ochtend - helpen om de rits naar beneden trekken... (Zo’n fijne rits van je nek tot aan je kont!)
Gelukkig hing het tugbolletje op mijn rug onder mijn bolero en heeft niemand dat gezien.

Maar met mijn mooie zwarte jasje voor een uitvaart is dat toch wat lastiger.
Gelukkig vonden we een super oplossing bij Daphne van “Daprfashion

Een aanrader voor als jullie ooit bij  een kledingstuk eens even iets anders nodig hebben dan een traditioneel tugballetje 

Ik heb hem voor het ‘uitvaartsjasje’ in het zwart aangeschaft, maar er zijn meer kleuren.

Doe er je voordeel mee🤣



https://daprfashion.nl/ritshulp/







zondag 7 juli 2019

Zomer




Eind mei zei ik: "De zomer is begonnen ...nu is er even zomerstop.... "
Maar dat pakte toch nog wat anders uit...
Kaiko en ik werden uitgenodigd voor o.a.spreekbeurten op scholen, een gastles op het volwassen onderwijs en op het grote hulphond evenement.
Het waren stuk voor stuk bijzondere momenten. Kaiko gedroeg zich natuurlijk overal zoals het hoorde. Op scholen, feesten maar ook tijdens twee uitvaarten.
Verdriet en vreugde....hij draait er zijn poot niet voor om.
En steeds valt op dat hij zo alert blijft.
Die alertheid bleef ook niet onopgemerkt tijdens dit evenement 
En dan zit je niets vermoedend in de auto te luisteren naar Radio 5 en dan hoor je dit....








vrijdag 10 mei 2019

Publiciteit


De publiciteit rondom Buddy viert weer hoogtij. 😙

Maandag 13 mei om 20.25 is de film op NPO 2 te zien.
Gidsen en kranten staan er vol mee.

Vier bijzondere artikelen wil ik er hier uitlichten.







Buddy

‘Het is raar maar waar,’ zei ze, ‘het lijkt wel of ik meer verdriet heb van het overlijden van mijn hond dan van een vriend die vorig jaar is overleden. Dit gemis had ik niet verwacht. Ik durf er bijna niet over te praten, mensen zullen het vreemd vinden, maar ik had het gevoel dat […]
Het bericht Buddy verscheen eerst op Langszij hulpverlening



Linda.nl

HULPHOND KAIKO HELPT ERNA (63) MET ÁLLES: VAN INJECTIES TOEDIENEN TOT OMDRAAIEN IN BED
 

In ‘2Doc: Buddy’ (EO) vertelt Heddy Honigmann het verhaal van zes honden die onmisbaar zijn voor hun baasjes. Zoals Kaiko, die Erna bij de meest uiteenlopende dingen helpt.




donderdag 9 mei 2019

Drone

Voor de film Buddy werden er ook opnames gemaakt op het strand, met een drone!
Zoals iedereen weet wordt er meer niet, dan wel uitgezonden 😄 van alles wat gefilmd wordt.
Voor één minuut wordt er geloof ik meer dan een uur gefilmd...

Deze drone beelden werden niet gebruikt. Ik kreeg ze wel toegestuurd en nam er dit stukje uit.

Zoals vrienden van mij weten is het strand een zeer belangrijke plek voor me. Dat is een plek waar ik rust vind, daar kan ik mijn verdriet kwijt...en mijn gedachte ordenen.

En krullenbol, die vindt het strand geweldig!!

Het lied van Wim Sonneveld, de zee, raakt mij altijd weer.
We zongen het op ons koor en Isabelle zong het voor mij in, onder begeleiding van Jeroen. ( dank 💗)


De zee



Een drone gaat  hard....maar niet hard genoeg om Kaiko bij te houden....




vrijdag 5 april 2019

Woestijn - Oase

Het is al weer even geleden sinds de laatste blog.
Niet dat het saai was...
Er waren veel leuke momenten rondom de film Buddy, die draaide in alle bioscopen.
Maar soms.....
Soms is het leven even niet zo gemakkelijk.
Omdat er teveel gebeurd, er teveel op je bordje ligt, het lijf  te hard tegensputtert en de balans een beetje zoek is. 

Geen drama, maar wel tijd om weer even stil te staan en stil te zijn.

De diaconie van de kerken in Putten hebben een compleet aangepaste chalet in de bossen van putten, vrienden hadden daar een nieuw chalet laten bouwen dus een en een is twee..

Spullen gepakt en wegwezen...
Samen vertrokken wij  richting Putten.

We hebben kilometers gelopen in het bos, weer wat zaken geordend in emoties, maar ook gezellig opgetrokken met mijn vriendin die al ken vanaf dat ik 6 ken...

Dankbaar dat ik dit zo heb kunnen doen door:
-Het super fijne aangepaste chalet
-De  hand- en span diensten die krullenbol voor mij doet.

Ja! We kunnen er weer even tegen!
Een mens is toch altijd weer sterker dan hij denkt!

“We kunnen de woestijn niet veranderen, maar wel werken aan een oase” 



woensdag 19 december 2018

Laatste blog van 2018

Nog een paar dagen, dan zijn alle bladzijden van 2018 vol en beginnen we aan een nieuw jaar.

Het was een bewogen jaar: een jaar waarin we afscheid namen van dierbare mensen, een jaar met veel zorg en een jaar waarin ik regelmatig flink moest knokken om overheid te blijven.

Gelukkig was het ook een jaar met heel veel mooie momenten! Wandelingen in de duinen, het bos of over het strand.

Mooie ontmoetingen met mensen, verbindingen kunnen maken op vele vlakken.

Demonstraties op scholen, de ‘Walk voor veterans’ en de vele andere activiteiten die op mijn pad kwamen.




En natuurlijk niet te vergeten de prachtige documentaire Buddy gemaakt door Heddy Honighmann.

Wat een voorrecht om hieraan mee te mogen werken en zo het werk van hulphonden meer bekendheid te geven.

Het is een zegen dat er gelukkig nog steeds zoveel mooie momenten in het leven zijn!

Daarom kan ik - samen met Kaiko - zeggen: “Vol vertrouwen 2019 in!“ 
Jullie ook?
Fijne feestdagen!




zondag 25 november 2018

Buddy



Hoe schrijf je in één blog over alles wat er de afgelopen weken is gebeurd. Waar moet ik beginnen... Het is zoveel...
Het begon met de voorbereidingen voor de première: lange jurk klaar, Kaiko naar de trimmer en natuurlijk een strikje voor op zijn tuig.

Nog even samen knuffelen voor we op pad gaan

De Rolmobiel stond keurig op tijd klaar en daar gingen we, op weg naar het mooie oude Tuschinski theater in Amsterdam.

Toen de eerste beelden van de film getoond werden, kregen we toch wel een beetje de rillingen. Want het was toch wel heel spannend wat ze zouden laten zien.
Ruim vier dagdelen waren we hier bezig met de opnames.

 En je weet dat er bij deze producties meer niet, dan wel wordt gebruikt.... Dus tja...wat krijgen wij en alle mensen die de film gaan bekijken te zien…


Maar de trailer was al veel belovend.



Het was muisstil in de zaal. Iedereen zat te kijken naar wat de hulphonden, ieder op hun eigen manier, betekenen. Zo mooi om te zien hoe het werken van Kaiko in beeld werd gebracht.
Ook zorgt de krullenbol - zoals altijd - voor ontspanning bij het publiek. Als - onder luid geratel van de printer – er een print tevoorschijn komt en Kaiko deze keurig naar de achterkamer brengt (waar ik op bed lig) wordt er in de zaal gelachen!

Zes honden met allemaal een eigen taak, zes levens met ieder een eigen verhaal...
zo mooi en respectvol in beeld gebracht.

In de media werd het zo beschreven:

“Buddy is een ode aan de vechtlust van de hoofdpersonen en een liefdesportret van de diepe band tussen mens en hond.”

Nog bijna niet bijgekomen van alle indrukken van deze dag, gingen we weer op pad, wederom naar Amsterdam. Nu naar de oude Westelijke Gasfabriek voor de opnames van De Wereld Draait Door. Samen met de medehoofdrolspelers Zeb (en zijn moeder Mandy) en Hans mochten wij daar vertellen over deze prachtige documentaire.




Ook hier steelt Kaiko door de show door naar zichzelf te kijken :-) 


Trots op Heddy Honigmann en haar team en de wijze waarop zij de film in elkaar hebben gezet.


Dankbaar dat ik hieraan mee mocht werken.

We gaan over straat als een slak: op ieder moment worden we aangesproken 😄 Mensen zijn geraakt door het verhaal. En het is heel duidelijk dat men nog niet half niet weet hoe waardevol een hulphond is.

Vanaf 3 januari gaat deze mooie film draaien in alle bioscopen door het hele land.
6 januari in de fimschuur Haarlem, een thuiswedstrijd voor ons!

Hulphonden worden met deze documentaire terecht in de schijnwerpers gezet. Voor veel gebruikers- zoals ikzelf - zijn zij onmisbaar!

Kaiko geeft mij vrijheid! Hij is mijn ADL-er, mijn Butler, mijn verpleegkundige maar bovenal:

Mijn Maatje!!!






Haarlems Dagblad 16-11-2018



In dit fotoalbum: Fotoalbum Buddy alles foto`s bij elkaar. Met dank aan Ondine de Hullu

Recensie`s Buddy

Intervieuw volkskrant met Heddy Honigman





Ook al in Toronto 🤣


De link werkt niet, Sorry. dus hieronder de tekst.
This is the quiet intimacy so skillfully documented throughout Heddy Honigmann’s film, which makes its Canadian premiere at Toronto’s Hot Docs Film Festival April 26. There is no sweeping score, no dramatic voice-over, no overt attempt to pull your heartstrings. The viewer is simply in the room, with a blind woman and her dog, listening to music. Or in bed with an autistic boy singing to his dog, as he copes with his anxiety. Or in the park with a veteran who has post-traumatic stress disorder, and his dog, who gives him the confidence to be out in the world, if only for moments. Or in the kitchen with a mobility-limited woman, and her dog, who injects her with medicine then gets the creamer out of the fridge for coffee. Yes, really.
To direct a film about six service dogs and their odds-defying humans and not fall into emotional traps is the true sign of an expert documentarian.
“This is the beautiful gift you get when you approach filmmaking with open eyes,” Honigmann says over phone from her home in the Netherlands. “Going in, you don’t have ideas of scenes of what you want to happen. You simply show the scenes as they happen.”
(...)
The grief – I could feel it, myself,” Hongmann says. “We all know what they were feeling because we have been there, too. But in the same sense, we will also never know, because these relationships, with every human and every dog, are unique.”
Buddy is about extraordinary dogs and also extraordinary humans, no doubt. They have not been dealt easy cards, and they all, in their own way, press on. Yet the film is also about the about the simple connection we all can find in dogs, and the ordinary moments – the walks, the bedtimes, the sofa hangouts – that we hold onto, forever. It’s all magic, and we are all so lucky “.

Over deze website
THEGLOBEANDMAIL.COM
A quiet intimacy is skillfully documented throughout Heddy Honigmann’s film Buddy, which makes its Canadian premiere at Toronto’s Hot Docs Film Festival April 26


zondag 23 september 2018

September

September is altijd het begin van het nieuwe seizoen.

Activiteiten beginnen weer en zelfs de kerstliederen worden uit volle borst gezongen door het projectkoor voor de kerst.

Maar we hadden ook nog heerlijk een weekje vakantie: een weekje weg met de Prins Willem Alexander
 
We voeren vanuit Kampen naar Hoorn, Zaandam, Dordrecht, Zierikzee, Middelburg naar Vlissingen.









Zon, wind, mooie luchten, een kopje koffie of thee en een boek... wat wil en mens nog meer…






Een overzicht van de week in beeld



Na deze heerlijk week thuis gekomen op vrijdag, liepen we zaterdag 22 september de Walk4 Veterans




Een mooie tocht door de bossen van Doorn, waarbij de opbrengst voor Hulphond was. 

Op de helft werden we verwend met lekkers, en wat om de dorst te lessen. En konden de honden ook even drinken en uitrusten.


Peter van Uhm, oud-commandant der strijdmachten, mocht als ambassadeur van Hulphond de cheque van  €11500 euro in ontvangst nemen.
Hiermee kan weer een aantal honden aan de opleiding beginnen.
Super mooi om te zien met hoeveel enthousiasme er gewandeld werd en hoeveel mensen zich hadden ingezet om dit bedrag mogelijk te maken!
Ook degene die mij persoonlijk gesponsord hebben, reuze bedankt!  Ruim €300  




donderdag 23 augustus 2018

Workshop Body en Mind

Gewoon omdat het zo leuk is om ook andere dingen met je hond te doen naast het werken, volgden we gisteren een workshop Body&Mind bij Wereldhond in Hillegom

donderdag 9 augustus 2018

Toegankelijkheid


Regelmatig lees en hoor ik, in kranten en in de media, iets over toegankelijkheid. Het valt mij op dat dit vaak gaat over het ONtoegankelijk zijn. Rolstoelgebruikers die een pand niet kunnen betreden, winkels of restaurants die een hulphond weigeren en noem maar op.

Vaak komt het niet tot een oplossing met als gevolg veel frustratie.

De afgelopen maanden maakte ik het anders mee.
Bij Albert Heijn in Haarlem werd het zelfscanplein opnieuw ingericht.

Bij de opening was iedereen enthousiast, wat een verbetering. Ruimte om je mandje met boodschapjes en je tas kwijt te kunnen, als je een paar boodschappen hebt niet meer in de rij staan maar je boodschappen zelf even scannen, veel meer zelfscankassa’s.
Kortom: ruimte en overzicht. Tevreden klanten.

Toen ik het zag werd ik niet zo blij. De zelfscanplekken waren zo ingericht, dat je als rolstoelgebruiker er nu niet goed meer bij kwam. En de pinautomaat was helemaal onbereikbaar, en tja, dat is toch wel een essentieel iets.
Ook als rolstoelgebruiker moet je betalen :-)

Na wat gesprekken met klantenservice, kreeg ik bericht vanuit het hoofdkantoor van Albert Heijn in Zaandam. De vraag was of ik mee wilde werken om een proefopstelling te maken, die ze dan in het hele land zouden kunnen uitvoeren. 

Daarnaast kreeg ik excuses van hun kant omdat ze niet aan de toegankelijkheid hadden gedacht.
Hoe netjes!

Een voorbeeld dat het vaak geen onwil is, maar onwetendheid, er gewoon even niet bij stilstaan.


In de weken daarna werd er hard gewerkt. Uiteindelijk samen met de dames en heren van het hoofdkantoor van Albert Heijn deze zelfscan in gebruik nemen.

  


Er worden nog wat kleine verbeteringen aangebracht en het probleem is opgelost.Er bleef voor mij nog een klein probleempje over, maar daar heeft het personeel mij keurig mee geholpen. Om de poortjes te openen heb je het bonnetje nodig en dat zit zo hoog dat ik het net niet kan pakken.

Maar sinds vandaag is ook dat probleem opgelost 😄😄Kaiko  springt omhoog, pakt het bonnetje, en samen kunnen we Albert Heijn verlaten.


Wat mij betreft: Albert Heijn, jullie zijn er echt voor iedereen! 

vrijdag 27 juli 2018

Dorst

Nederland zucht onder tropische warmte. Al wekenlang is het droog en warm. Je gaat je tempo er op aanpassen, en maakte de wandel rondjes  ‘s morgens vroeg  en ‘s avonds laat. En dan is het prima te behappen.


Overdag is er maar een advies: veel drinken en je rustig houden. Krullenbol doet daar ook aan mee. Hij ligt koel in een hoekje, kluift een gevulde Kong uit de diepvries leeg.



Ik moet eerlijk zeggen: het is wel echt vakantie gevoel!
Maar ondanks dat vakantiegevoel werkt Kaiko ook gewoon door.

Een van de taken die veelvuldig wordt uitgevoerd door hem is het halen van drinken als ik op bed lig. De gevulde doppers start klaar en "mijnheer de butler" 🤣 brengt ze, op verzoek, keurig naar mij toe.
Dat moest wel even op de film ☺


maandag 25 juni 2018

Mijn rolstoel en ik


 Uit de beurskrant van de firma Commandeur 

Na een lange wandeling door de duinen zit Ik boven op een duintop en  kijk uit over de zee.
Kijkend naar de fascinerend golven en de ruimte om mij heen, kijk ik ook naar mijn rolstoel en denk: hoe blij kun je zijn met een hulpmiddel. Natuurlijk ging ik ook liever lopend door het leven, maar als dat toch niet zo is, dan maken we er samen het beste van.

Mijn rolstoel en ik, een onafscheidelijk duo. Waar ik ga, gaat hij. en andersom.
Door hem kan ik naar buiten, kan ik heerlijk struinen door de duinen, samen met mijn hulphond Kaiko, en kan ik activiteiten voor de
stichting Hulphond doen zoals gastlessen op school, demonstraties of lezingen voor de Rotary of andere verenigingen.
Maar... door mijn rolstoel kan ik ook gewoon, heel simpel, mijn kopje thee of koffie uit de keuken halen.\
Zonder mijn rolstoel ben ik nergens!

Het is dan ook elke keer weer spannend als er - na jaren - een nieuw exemplaar moet komen, je bent verknocht aan elkaar. Je kunt met elkaar lezen en schrijven.
Dat was ook zo met mijn Balder rolstoel en ik. We wisten wat we aan elkaar hadden en we kenden elkaar door en door.
Toen hij tot de draad toe versleten was moest er iets anders komen.
Een Balder was helaas, door diverse oorzaken, geen optie meer en zo kwamen we terecht bij de firma Commandeur.

Een Roltec Viper moest de opvolger van de Balder worden.
Een spannende stap, want ja... je weet wat je hebt en je weet niet wat je krijgt.

De deskundigen van het team van Paul Commandeur hadden snel doordat de stoel aan nogal wat eisen moest voldoen.
Een groot voordeel is dat ze de aanpassingen in eigen hand hebben, de  lijntjes zijn daardoor kort en alles vlot kan geregeld worden. (De goedkeuring had al lang genoeg geduurd helaas...)

 Het was natuurlijk wennen, maar ik kan nu zeggen dat ik super blij ben met de Viper. Hij is compact, wendbaar en sterk.

 Na deze mijmering is het weer tijd om verder te gaan, we pakken ons boeltje bij elkaar en gaan de terugweg aanvaarden. We lopen samen heerlijk door de duinen terug.

 Mijn Roltec en ik, we gaan samen de komende jaren mooie momenten beleven, daar eb ik alle vertrouwen in.